Tahir, sınıfındaki hiçbir arkadaşının ısınamadığı bir çocuktu. Akademik ilgisizliği, ağırkanlı tavırları ve bitmek bilmeyen dalgınlığı nedeniyle sürekli dışlanıyordu. Özellikle öğretmeni, Tahir’in bu kayıtsız hallerine tahammül edemiyor, her fırsatta ona olan öfkesini dile getiriyordu. Bir gün Tahir’in annesi okulu ziyarete geldiğinde, öğretmen hiç sakınmadan acı gerçeği yüzüne vurdu: “Oğlunuz hem çok yetersiz hem de hayatımda gördüğüm en uyuşuk öğrenci; hiçbir geleceği yok.” Bu ağır sözler üzerine annesi, Tahir’i okuldan alarak şehri terk etti ve Kayseri’ye yerleştiler.

Yıllar Sonra Gelen Hesaplaşma

Kaderin Garip Cilvesi
Aradan tam yirmi beş yıl geçmişti. Emekliliğine yaklaşan öğretmen, tayini çıktığı Kayseri’de aniden ciddi bir kalp krizi geçirdi. Durumu o kadar kritikti ki tüm tıp camiası tek bir çözümde birleşti: Acil ve çok riskli bir cerrahi müdahale. Şehirde bu zorlu operasyonun altından kalkabilecek tek bir isim vardı. Öğretmen ameliyata alındı ve uzun saatlerin ardından nihayet gözlerini açtı. Başucunda, kendisine şefkatle gülümseyen karizmatik ve başarılı cerrahı gördü.

Yarım Kalan Teşekkür
Öğretmen, hayatını kurtaran bu adama minnet dolu bir teşekkür etmek için dudaklarını araladı. Ancak tam o esnada tuhaf bir şey oldu; öğretmenin yüzü aniden morarmaya, nefesi kesilmeye başladı. Cerrahın gözlerindeki o gizemli parıltı yerini karanlık bir sessizliğe bırakırken, geçmişin tozlu sayfaları ile bugünün hayat kurtaran neşteri arasındaki o ince çizgi, hastane odasının soğuk havasında asılı kaldı.

devamı sonraki sayfada…