14 yaşındaki kızım Gökçe, derste rahmetli babasını savunduğu için disiplin cezası aldığında, okul yönetimiyle bir kez daha karşı karşıya geleceğimi düşünmüştüm. Fakat ertesi sabah, kasaba halkının kızımın savunduğu o adamı hatırlamak zorunda kalacaklarını hiç tahmin etmemiştim. Geçen hafta okul, beni görüşmeye çağırdı. Gökçe, ellerini dizlerine koymuş, gözlerini yere dikerek yanımda sessizce oturuyordu. “Tam olarak ne oldu?” diye sordum. Öğretmeni derin bir nefes aldı. “Bir öğrenci duyarsızca bir yorum yaptı, Gökçe ise bağırarak ve sandalyesini devirerek tepki gösterdi,” dedi. Gökçe başını kaldırdı, yüzü ağlamaktan kızarmış ve lekelerle kaplanmıştı. Müdür yardımcısı boğazını temizledi ve “Diğer öğrenciye disiplin cezası verilecek, fakat Gökçe sınıfın huzurunu bozduğu için ceza aldı,” diye ekledi.

Gökçe, öğretmenin sözünü keserek, “Olay o şekilde olmadı,” dedi. Öğretmen ona sert bir bakış fırlattı. “Gökçe.” Kızıma döndüm. “Bana ne olduğunu anlat,” dedim. Zorlukla bir yutkunma sesi duyuldu. “Belki de baban sadece geri dönmek istememiştir,” dedi. Kimse bu duruma itiraz etmedi, bu da bana yetti. Bir süre odada kimse konuşmadı, ardından sordum: “Ve o kız buna güldü mü?” Gökçe başıyla onayladı. Karşımdaki yetişkinlere döndüm. “Yani, kızım bir odada oturup birinin ölmüş babasıyla alay etmesini dinlemek zorunda kaldı ve sizin en iyi çözümünüz disiplin cezası mı oldu?” Müdür yardımcısı, “Her iki öğrenciyle de ilgileniyoruz,” dedi. Gökçe alçak sesle, “Aynı şekilde değil,” diye mırıldandı.

O gece odasında, yerin ortasında babasının eski kapüşonlu üstüne sarılmış halde buldum. Bir elinde babasının künyesini tutuyordu. Bana baktığında yüzü acıyla buruştu. “Başımı belaya soktuğum için özür dilerim,” diye fısıldadı. “Sadece babam hakkında böyle konuşulmasına izin veremedim.”

devamı sonraki sayfada…