Öğretmen operasyondan çıkmış, hayata yeniden gözlerini açmıştı. Karşısında duran o karizmatik cerrah, başarısının verdiği huzurla kendisine tebessüm ediyordu. Yaşlı öğretmen, minnetini dile getirmek için tam ağzını açmıştı ki bir anda rengi solmaya, yüzü morun en koyu tonlarına bürünmeye başladı. Çaresizce bir şeyler söylemek için elini havaya kaldırdı, ancak tek bir kelime bile edemeden son nefesini verip yatağına yığıldı.

Şimdi bu başarılı doktorun yıllar önce aşağılanan o çocuk, yani Tahir olduğunu düşündünüz, değil mi? Hayır, o kadar klişe bir son beklemeyin…

Doktor büyük bir şaşkınlık ve panik içinde hastasının neden aniden hayatını kaybettiğini anlamaya çalışırken gözü odaya kaydı. Manzara trajikomikti: O sırada odayı temizleyen bizim “tembel” Tahir, elektrik süpürgesine yer açmak için solunum cihazının fişini hiç düşünmeden çekmiş, yerine kendi süpürgesini takmış, büyük bir iştahla yerleri temizliyordu. Tahir yine aynı Tahir’di; sadece artık bir süpürgesi vardı.