ylül’ün anahtarı çevirirken hissettiği o tekinsiz sızı, adeta yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Normalde dostlarıyla masada olması gerekirken, zihnini kuşatan migren ağrısı onu erkenden kendi yuvasına sürüklemişti. Tek arzusu sessizliğe gömülüp dinlenmekti fakat yatak odasının aralığından sızan o aşina mırıltılar, kanını dondurmaya yetti. Duyduğu ses kocasına aitti; ancak o sesin şuh bir neşeyle karşılık bulduğu kişi, en mahrem hatıralarını emanet ettiği öz kardeşiydi.

Eylül, dünyasının o saniyede yerle bir olduğunu iliklerine kadar hissetti. Göğüs kafesi daralıyor, nefesi kesiliyordu. İlk içgüdüsü oradan kaçıp bu yıkımı hiç yaşamamış gibi davranmaktı; fakat ruhundaki o onulmaz kırılma, aniden yerini buz gibi bir metanete bıraktı. Titremesine engel olamadığı parmaklarıyla telefonuna uzandı, mercekleri gerçeğe çevirip kayıt tuşuna bastı ve o karanlık perdeyi araladı.

devamı sonraki sayfada…