Onulmaz Bir Sevda ve Dokuz Emanet

Adım Davut. Hayatım, gençlik yıllarımdan beri tek bir ismin etrafında dönüp durdu: Leyla. Biz hiçbir zaman kavuşamayan, yarım kalmış bir masalın iki kahramanıydık. Ancak kader, bizi en acı şekilde, o 35 yaşında hayata gözlerini yumduğunda bir araya getirdi. Leyla giderken geride korumasız, kimsesiz ve birbirine tutunmaktan başka çaresi olmayan dokuz kız çocuğu bırakmıştı.

Leyla’nın yaşamı boyunca dört farklı adamdan olan bu dokuz çocuk, aslında kâğıt üzerinde babaları olan ama vicdanen birer yabancıdan farksız adamlara emanetti. Babalardan ikisi mezarda, biri demir parmaklıklar ardında, diğeri ise sınırların ötesine kaçmıştı. Gerçek şu ki, hiçbirinin bu dokuz cana babalık yapmaya ne meyli ne de cesareti vardı.

Onların bu çaresiz durumunu eski bir dostumdan öğrendiğimde, vicdanımın sesini susturup arkamı dönmem imkansızdı. Çocukları daha önceden tanıyor, masumiyetlerini biliyordum. Sosyal hizmetlerin yolunu tuttuğumda kararım kesindi. Görevli memura, “Dokuzunu birden almadan buradan tek bir adım atmayacağım,” dediğimde gözlerinde gördüm o derin şaşkınlığı.

Yasal süreçler yavaş ve sancılıydı; fakat memur, bu kız kardeşlerin birbirinden kopup sistemin soğuk koridorlarında kaybolmasına razı gelmediği için bize bir yol açtı. Resmi evlat edinme tamamlanana kadar, “deneme süreci” adı altında dokuzunu da evime getirdim.

Çevremdeki herkes, kendi hayatını hiçe sayan bir çılgın olduğumu düşünüyordu. Dürüst olmak gerekirse, aynaya baktığımda bazen ben de kendime aynı şeyi fısıldıyordum. Bu kararım öylesine büyük bir fırtına kopardı ki; öz anne ve babam bile beni hayatlarından silecek kadar uzağa savruldular. Yine de, Leyla’nın hatırasını bu dokuz küçük kalpte yaşatmak, ödediğim her bedele değerdi.

devamı sonraki sayfada…